emigratie Barcelona

Mijn emigratie

Dit jaar is het 11 jaar geleden dat ik de stap nam om naar Barcelona te vertrekken. Een emigratie zou je het kunnen noemen, hoewel het op dat moment niet echt zo voelde. Ik wilde gewoon een tijdje naar Spanje, kijken hoe het zou bevallen. Voor hoe lang…? Dat wist ik nog niet. Zo lang ik het leuk zou vinden. Ik weet het moment nog goed dat ik tot het besluit kwam. Het was oudejaarsavond en ik was aan het nadenken over het nieuwe jaar en wat ik wilde doen. En opeens kwam de ingeving! Ik vertrek naar Spanje!

Mijn emigratie

Het is niet dat ik heel ongelukkig was in Nederland hoor! Maar ik had het gevoel dat er méér was. Ik had een leuk huisje en een leuke baan, maar… er ontbrak iets voor mijn gevoel. Ik dacht terug aan de tijd dat ik in Sevilla verbleef om Spaans te leren. Dat was zo’n geweldige tijd! Ik wist dat ik me erg thuis voelde in Spanje. Het klimaat, de mensen, de sfeer, de leefstijl… Ik voelde dat er nog veel meer te ontdekken was en ik nog lang niet uitgekeken was in Spanje. Het was eigenlijk een heel logisch besluit.

Mijn beslissing was heel snel gemaakt. Ik ging het gewoon doen, klaar. De voorbereiding kon beginnen! De vraag was: waar zal ik dan gaan wonen? Opnieuw naar Sevilla was geen optie. Het zou nooit zo leuk worden als de eerste keer. Madrid vond ik een te gekke stad, maar mmm…. daar hebben ze geen strand. Barcelona dan? Ja, dat was misschien wel een goed idee! En dus besloot ik op zoek te gaan naar een baan en woning in Barcelona.

Werk vinden was de eerste en belangrijkste stap. Ik struinde het internet af op zoek naar informatie. Na veel zoeken, bellen en emailen kwam ik uit bij Vueling. Het bedrijf bestond toen nog niet zo lang. Ze zochten mensen op de afdeling klantenservice die talen spraken. Ik mocht op sollicitatiegesprek komen. Zij regelden het ticket voor me, ik boekte er zelf één nachtje een goedkoop hotelletje bij. Het gesprek bleek eigenlijk meer een kennismaking te zijn, want er werden geen moeilijke vragen gesteld. Ze zagen het meteen wel zitten. Geregeld dus! Ik kreeg de datum door waarop ik zou mogen beginnen met de training.

Een woning was ook niet zo heel moeilijk. Ik had geen hele woning voor mezelf nodig, ik wilde alleen een kamer in een gedeelde flat. Stuk voordeliger uiteraard en dan leerde ik ook gelijk nieuwe mensen kennen. Via een agentschap vond ik iets dat er goed uitzag (op de foto’s tenminste). Het was een piepklein kamertje, maar op dat moment vond ik het niet zo belangrijk, als het maar schoon was. En zo was ook mijn huisvesting geregeld!

Niets stond mij nu nog in de weg. En dus gaf ik mijn ontslag door op mijn werk en zegde ik mijn huurhuis op! Ook verkocht ik mijn autootje, huurde ik een opslaghok om mijn inboedel in op te slaan (later heb ik alles alsnog weggedaan) en schreef me uit bij de gemeente. Ja, het was spannend en nee, ik wist niet wat me te wachten stond. Ik kende helemaal niemand in Barcelona. Maar ik was echt overtuigd van mijn keuze en had er ontzettend veel zin in.

Ontdekkingstocht in mijn nieuwe stad

De eerste periode was een echte ontdekkingstocht. Ik leerde mijn nieuwe stad kennen, ik leerde nieuwe mensen kennen, maar bovenal leerde ik mezelf echt kennen. Ik besefte dat alles mogelijk is en dat als je een doel voor ogen hebt, dat je dan er gewoon voor moet gaan! Langzaamaan en zonder dat ik er eigenlijk erg in had, bouwde ik een heel nieuw leven op. Ik maakte nieuwe vriendschappen, paste me aan aan een nieuwe cultuur, verbeterde mijn Spaans en voelde me steeds meer thuis in mijn nieuwe stad en land.

Barcelona mijn thuis
Elf jaar geleden, met mijn nieuwe stad op de achtergrond

 

Emigratie Barcelona
Plaça Catalunya vanaf de bovenste verdieping van het warenhuis El Corte Inglés

 

Emigratie Barcelona
Uitzicht op de Paseo Marítimo en de oude haven

 

emigratie Spanje
El Palacio Nacional op de Montjuic

 

Mijn allereerste kamertje, piepklein en met een hoogslaper! Hihi…

En nu, elf jaar later, ben ik nog steeds zo blij en dankbaar dat ik deze stap destijds genomen heb! Ik heb geen idee hoe mijn leven eruit had gezien als ik in Nederland was gebleven. Wel kan ik zeggen dat ik heel gelukkig ben met het leven dat ik hier in Spanje leid. Deze emigratie heeft mijn leven in vele opzichten verrijkt!

Denk jij er wel eens over na om huis en haard te verlaten en een nieuw bestaan op te bouwen in een ander land?

6 thoughts on “Mijn emigratie

  1. Het is een heel avontuur. Dat stapelbed in je eerste kamer herinner ik me nog goed. Ik kon zelfs nog bij je logeren in die woning, omadt je huisgenoten op vakantie waren.

    Zelf zou ik niet overwegen (permanent) in een buitenland te gaan wonen. Dat is niet alleen, omdat Rotterdam zo’n geweldige stad is, maar familie en vrienden achterlaten zou ik niet kunnen.

    Het belangrijkste is natuurlijk, dat jij gelukkig bent met je leven.

  2. Wat schrijf je dat toch mooi. En heel fijn dat je gelukkig bent. Ik zou het heel moeilijk vinden om te emigreren. Maar Barcelona is wel een stad naar mijn hart. Ook prachtige foto’s,

  3. Wat leuk om te lezen hoe jou emigratie is verlopen! Best makkelijk volgens mij haha 🙂 Bij mij ging het ook heel makkelijk, met name omdat mijn man er al zat natuurlijk. Scheelt een hoop geregel. Ik ben nu ook best wel benieuwd naar hoe je je man hebt ontmoet en alles haha 😀

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *